5 Ekim: Bugün var edil… dim. Buradayım. Varım.
Müthiş bir duygu bu. Varlığım, henüz anne ve babamın fark etmediği bir yerde, kimseye görünmeden gelişiyor. Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim. Varım ya! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belirsiz, yüzüm yok, ama benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve baharda çiçekleri seveceğim. Her şeyin başlangıcını hissediyorum. Yaşamımın küçük, ama eşsiz bir parçası olarak varım. Hissiyatım henüz fizikselliğimi aşamamış olabilir, ama hissediyorum—ve bu, bana tüm dünyayı vaat eden bir his.
19 Ekim: Biraz büyüdüm.
Kımıldayamıyorum. Annem henüz farkında değil ama o, içimdeki yaşam kaynağım. Onun kanıyla besleniyorum, kalbinden dolaşıp gelen sımsıcak kan bana ulaşıyor. Her atışı bana bir adım daha yaklaştırıyor. Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını şimdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Sevgisiyle büyüyeceğim. Annem için güzel bir sürpriz olacağım.
23 Ekim: Hiç göremediğim bir el, ağzımı biçimlendirmeye başladı.
Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum. Bu “el”in, dudaklarımda bıraktığı izler, yarının gülüşlerinin habercisi. Bir yıl sonra, bu noktada tebessümler açacak, sözcükler dökülecek. “Anne!” diyeceğim. Anne, beni duyuyor musun? Benimle konuşacağın o anı hayal ediyorum. Kimilerine göre hâlâ daha var değilmişim, nasıl olur? Varım ve gülücükler sunacak dudaklarım bile olacak. Bir ekmek kırıntısı ne kadar küçükse de, yine ekmektir. Hem öyle değil mi, anneciğim?
27 Ekim: Bugün pek mutluyum.
İçimde tatlı bir kıpırtı başladı. Artık bir kalbim var. Kalbim atmaya başladı, hayatım boyunca hep böyle atacak. Sevgilerle, umutla dolacak bu kalp. Anneminki gibi… Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya başladığını bilseydi, ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne? Kalbimiz bir ve aynı.
2 Kasım: Her geçen gün biraz daha büyüyorum.
Kollarım ve bacaklarım biçimlenmeye başladı. Şu ayaklarım tamamlansın, birlikte çiçekli bir bahçede yürürüz, belki de el ele. Birlikte okula gideriz, orada da her yeni günü annemle keşfederim. Kucaklamak için sabırsızlanıyorum.
12 Kasım: Ah evet… bunlar, bunlar ne kadar sevimli şeyler.
Parmaklarım da çıkmaya başladı. Onlarla çiçek toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem tutacağım. Belki de bir gün, en güzel şiirimi yazacağım. Anneciğim, orada mısın? Ellerimi ellerinin arasına koymak için sabırsızlanıyorum. Her şey, ama her şey birbirini takip ederek güzelleşecek.
20 Kasım: Nihayet, annem doktora gitti ve burada olduğumu öğrendi.
Ultrasonla beni gördü. Bir resmimi çektiler. Yaşasın! Her geçen gün daha çok büyüyorum ve biraz daha annemin kollarında olmayı hayal ediyorum. Sevinç içinde olduğunu biliyorum. Yakında kollarında olacağım.
25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor.
Ama henüz kız olduğumun farkında değiller. Onlara bir sürpriz yapacağım, onlar da beni kucakladığında kalbim, onlara da sevgimi sunacak.
10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandı.
Artık iki güzel gözüm, bir küçük burnum, dudaklarım ve yanağım var. Anneme benziyorum, her geçen gün ona biraz daha yakınlaşıyorum. Yüzüm şekillendi, artık kendi kimliğimi daha iyi hissediyorum.
13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum.
Etrafım karanlık ama mutlu hissediyorum. Yaşıyorum, varım. Yakında dünyayı, gökkuşağını göreceğim. Rüyamda gördüm, dünyada böyle bir şey varmış. Renkleri tanıyacağım. Anneciğim, babacığım, sizin yüzünüzü de göreceğim. Tanışacağız, mutlu olacağız, gülüşeceğiz.
24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık.
Anneciğim, senin kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen duyabiliyor musun? Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne kadar tatlı… Hiç duymadığım bir şey bu. Güzel ve sağlıklı bir kız olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne bakacağım, o tatlı sesini dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin anneciğim? Sen de beni özlüyorsundur mutlaka… Beni koklayacaksın, beni çok seveceksin, değil mi?
28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor.
Doktor abla neden mutsuz bakıyor? Sen acı çekiyor gibisin. Kalp seslerin değişti. Sustun. Benimle niye konuşmuyorsun, anne? Anne… Anneciğim, seni çok seviyorum… Yüzümde bir soğukluk hissediyorum. Beni sana bağlayan damarı kopardılar… Kalbimi parçalıyorlar, anneciğim… Ne olur beni duy… Ah! Kürtajınız tamamlandı, hanımefendi. Geçmiş olsun…
